Eenzame Meinie

Eenzame Meinie

Polly is weer kapmonstertje af. De andere medicijnen (Cortavance huidspray van Virbac en de pillenkuur Apoquel) sloegen enorm goed aan. Ze heeft totaal geen jeuk meer en de huid is helemaal rustig. Morgen ga ik wel even bellen of die kuur echt per se afgemaakt moet worden. Het is namelijk geen antibiotica en via Google las ik een verontrustend bericht over Apoquel. Nu zou het kunnen zijn dat deze schrijver voor eigen parochie preekte maar zoiets maakt me toch ongerust.

Polly samen met Tinka op de tuinbank.

Maandag 4 juni was het hier nationale ontwormingsdag. Omdat Maverick onlangs wat last van zijn ingewanden had gehad, wil ik hem de 15e nog een keer herhalen voor het geval dat wormen de oorzaak was. Met wat geluk worden dan de nieuwe larven gedood voordat ze in volwassen vorm eitjes kunnen produceren. Ik heb ooit gelezen over de levenscyclus van spoelwormen dat het elf of twaalf dagen duurt voordat er weer nieuwe eitjes worden gelegd.

Maverick houdt het hoofd koel.

Dit was de laatste week voor Tinka en Nicky bij ons. Het schrijnde behoorlijk, de wetenschap dat Tinka ons na zoveel maanden zou gaan verlaten. Gelukkig komt ze in een waar kattenparadijs terecht en is haar nieuwe mens, Victor, geen onbekende meer voor haar.

Tinka’s laatste waterballet hier.

Eind vorige week werd Sher krols. Ze was aan de pil maar die had ik niet meer gegeven want ik wil gebruik maken van de hormoontjes bij mijn pogingen om de harmonie tussen de dieren hier te herstellen. Ze was er iets eerder bij dan ik had gehoopt want ik had er pas mee willen beginnen na de verhuizen van Tinka en Nicky. Ik ben nu dus al een aantal dagen bezig met de benchtrainingen. Omdat de benches nu toch klaar staan, wen ik de andere probleemgevallen ook. Sher moet haar angst verliezen voor Maverick en Maverick de zijne voor haar. Elfie en Shabanou kunnen ook bij elkaar en omdat sommige dieren door het tweegroepengedoe elkaar langere tijd niet echt gezien hebben, moeten die ook weer hun relatie opfrissen.

Nieuwe dingen moeten altijd worden uitgeprobeerd. Sher loopt daarmee altijd wel voorop.

We hebben al wel wat kleine vooruitgangetjes geboekt maar echt optimistisch ben ik nog niet. Gelukkig is Sher nu goed krols dus alle beetjes helpen bij dit goede doel. Als dit niet lukt, zie ik de toekomst somber in. Sher en Elfie moeten herplaatsen zou een drama zijn. We hebben een paar jaar geleden al onze jongste poezen moeten weggeven en ik hoop zoiets niet meer mee te maken.

De laatste foto’s hier. Natuurlijk helpt de super brave Bashiir met poseren.

Zaterdag brak de grote dag aan voor Tinka en Nicky. Omdat Victor geen andere huisdieren heeft, mochten we zusje Umione en ons hondje Polly meenemen. Umione was echt aan zo’n uitdaging toe in het kader van haar secundaire socialisatie. Tinka is ooit een keer meegeweest naar een kattententoonstelling. Opgroeiende katten moeten over voldoende uitdagingen beschikken want anders worden ze later bang voor de gewoonste dingen als bezoekers, autoritjes en ongewone geluiden. Vroeger namen wij onze jongere dieren vaak mee op bezoek bij mijn ouders maar helaas hebben wij onze laatste ouder verloren. Onze ouders genoten altijd enorm van deze bezoekjes.

We waren zo benieuwd of het prachtige zelf gezaagde en ingenieus handgeknoopte kattenjunglehangbruggencircuit in de smaak zou vallen. Dat deed het binnen de kortste keren!

Victor had het circuit zo uitgedokterd dat het voor de katten volkomen logisch was op deze route te gaan volgen. Vanaf de trap stapten ze er spontaan op.

De buitenren was ook al, op een heel klein hoekje na, catproof, en voor entertainment was er ook gezorgd. Een heus kraaiennest een paar meter voor hun kattenneusjes!

Boven staat ook een grote stoere klimboom, pal onder een dakraam dat veilig wijd open kan staan dankzij het kattennet die daar omheen is gespannen. Daar heb ik helaas geen foto van gemaakt. En dan de kattenbakken: twee sets grote bakken waar een Maine Coon jaloers op zou zijn met verschillend – fijn klontvormend – grit, bereikbaar via kattenluikjes.

Tinka heeft een prima uitkijkpost gevonden tussen de junglebruggen.

En toen moesten we weg. Op de heenweg zaten de katten gezellig met z’n drieën in een grote mand en gaven ze absoluut geen kik. Op de terugweg miste Umione haar zusjes al en deed daar kond van.

Toen het bij Tinka doordrong dat wij er niet meer waren, voelde ze zich helemaal niet meer zo stoer en dapper. Spelen was er even niet meer bij. Victor kon haar af en toe wel verleiden tot het nemen van een hapje maar geracet wordt er even niet meer.

Tinka sip omdat ze op vreemd terrein is en Nicky sip omdat grote zus niet wil spelen. Nicky toont duidelijk de onbevangenheid van de jeugd.

Meinie, Umione dus, is momenteel ‘mein plakkatje’; ze heeft geholpen met het bewerken van de foto’s en een deel van de teksten. Nu is ze in de tuin bij de Bashiirclan. Met zo’n lieve opa, moeder,  tante en alle anderen zal ze haar gemis hopelijk snel vergeten. Maverick heeft haar vanmorgen ook nog een fikse wasbeurt gegeven en Jack is ook wel te porren om samen wat sprintjes door huis en tuin te trekken.

Eenzame Meinie
Polly is weer kapmonstertje af. De andere medicijnen (Cortavance huidspray van Virbac en de pillenkuur Apoquel) sloegen enorm goed aan. Ze heeft totaal geen jeuk meer en de huid is helemaal rustig. Morgen
Weer een kapmonster
Deze keer is het de arme Polly. Pinkstermaandag heeft ze waarschijnlijk een insectenbeet opgelopen. We liepen met haar over de Grote Markt toen ze opeens reageerde alsof ze door een vlo werd gebeten.
Weer eentje minder...
Onze Elfie heeft hectische weken achter de rug. Eerst heeft ons ontzettend voorbeeldige patiëntje een week lang met een kap moeten rondlopen en toen het de goede kant leek op te gaan met de wond
De gekapte kat
Eind vorige week kreeg ik al de indruk dat er iets met Elfie was. Ze maakte een wat verdrietige indruk en toen ik haar zondagavond in mijn armen had, gromde ze zelfs... Dat is echt niet des Elfies en ik
Dollende duootjes
Morgen is het al zover; de eerste gaat ons verlaten. Aan de grote stoere Arthur is de eer. Hij gaat het prima hebben. Zijn nieuwe mensen lijden al wat langer aan het Somalivirus. Zij hebben al twee Somali's,
Gevalletje waterschade
Als ik ooit weer paastakken neerzet dan kies ik toch voor droge die bijv. in kattenbakgrit stevig kunnen staan. Deze stonden in water en het was niet al te intelligent van me om de kittens zonder
Het mag soms wel wat rustiger
Met de kleine Nicky op mijn rechterarm en een stapel nieuwe foto's én een opgeladen accu in mijn laptop is het hoog tijd om weer even te vertellen hoe leuk, lief en mooi onze dieren en speciaal

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *