En toen waren er nog maar drie

En toen waren er nog maar drie

Vorige week hebben we nog wat geoefend met de stofzuiger en de vuurwerkbommetjes. Met de stofzuiger ging het perfect, dinsdag ging het minder het het knalwerk. Polly gleed uit, ze heeft een slechte knie en eigenlijk is onze vloer te glad voor haar, en de katten schrokken van haar paniekerig gedoe. Een volgende poging een paar dagen later verliep helemaal naar wens. Ach ja, dan was die mislukte poging weer een goede oefening in het herstellen van een schrikreactie. De kittens zijn nu het afgelopen weekend veertien weken oud geworden en dus echt oud genoeg voor hun verhuizing.

De eerste

De stoere Baldr mocht de spits afbijten met het verhuizen naar zijn nieuwe mensen. Hij maakte zaterdag zijn naam Thornvald Baldr en het begrip stoer meer dan waar. We zijn zo trots op hem!

Alles werkte ook wel mee om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Ninon had bedacht dat Polly ook mee moest komen eendachtig de file-ellende die zij laatst meemaakten. Lang in een file staan, is altijd heel vervelend maar voor  mensen met honden is dit extra vervelend. Honden wachten met smart op hun mensen én kunnen niet zoals katten naar een kattenbak. Maar drie honden over de vloer en een kitten dat op vreemd terrein zijn weg moet gaan vinden, is een beetje onrustig. Daarvoor had ze het lumineuze plan bedacht dat Robert samen met Huibert en de honden maar een lange strandwandeling moesten gaan maken. Oké, het bleek zandstraalweer dus Huibert en Robert hebben met de honden hun wandeling grotendeels uitgezeten in een strandtentje maar wij hadden alle tijd voor de introductie van Baldr.

Ding. Haar stamboeknaam verwijst met Nini Piccola naar haar grootte, zeker in relatie met haar grote broers. Haar bijnaam Het kleine Ding werd op een gegeven moment DingDing – zo klein was ze helemaal niet –  en eenmaal op een eerbiedwaardige leeftijd gekomen, werd haar naam Ding.

Bekende poezendame

Na de knuffelronde gingen Ding en Hannibal naar boven en mocht Baldr gaan verkennen. En dat deed hij. Nieuwsgierig stapte hij uit zijn mandje en ging op pad. Binnen de kortste keren had hij zelfs door dat hij door een tunneltje naar de kattenbak in de gang kon. Daarna werd er geruild. Baldr naar boven en Ding en Hannibal konden alle vreemde geurtjes verkennen. Iedereen maakte zo’n relaxte indruk dat ik al snel besloot dat ze met elkaar konden gaan kennismaken. Ik zorgde dat ze oogcontact met elkaar hadden en zette toen Baldr op de grond. Van een vriendelijke kater als Hannibal, uiteraard ook een Somali, verwacht ik alleen maar begrip en zorgzaamheid naar een kitten toe; van een poes mag je wel verwachten dat die wat meer noten op haar zang heeft en op z’n minst toch even blaast. Zo niet Ding. Wat een heerlijke meid! Ze maakte dezelfde lieve koertjes als haar moeder Nieckje en grootvader Rooster altijd zo ontroerend lief deden. Ding is trouwens een hele bekende poezendame. Zij is namelijk het prachtige Abessijn-variant poesje, de tweede van rechts op de foto die al jaren mijn oude website en Facebooks siert. Achter deze link staat haar stamboom. Hannibal kon ik niet vinden in de database. Als Ninon me een kopietje van zijn stamboom stuurt, zet ik die er bij gelegenheid in. En zijn foto hoort er ook bij. (Inmiddels heb ik foto’s en stamboom en heb ik Hannibal in de database gezet. Zijn foto’s zet ik hiernaast en die van de honden onderaan.)

Zo’n apart nest. Vijf sorreltjes van een wildkleurige moeder en dan ook nog eens het langhaar bij de katers en het korthaar bij de poesjes. Ding is het tweede poesje van rechts. 

Voordat de honden weer thuiskwamen, had Baldr al aan een klimpaal staan nagelen (=geurmarkering, ‘ik was hier’) en hij had ook een plas in een kattenbak gedaan.  Voordat de honden enthousiast binnenkwamen, had ik Baldr even hoog gezet zodat hij die drukte vanaf een veilige hoogte kon bestuderen.

 

Baldr, veilig hoog op de klimboom.

Overal in huis zijn aangename kattenplekjes gecreëerd. Dus toen wij in de voorkamer zaten, lag hij in een mand op de vensterbank achter de bank en toen na een smakelijke maaltijd natafelden, kwam hij er gezellig bij in een mandje op tafel. Echt ideaal.

Baldr in het mandje op de vensterbank achter de bank.

Maar toen moesten we toch echt afscheid nemen. Is internet ook nog eens troostrijk 😉 We kregen onderweg al via Whatsapp een fotootje van hem samen met Ding op een kussen. Dan kan je er als fokker toch weer een beetje tegen.

Het fotootje van Baldr op één kussen met Ding dat we al tijdens de terugreis via WhatsApp ontvingen.

De volgende dag was Murphy aan de beurt maar tijdens het ontbijt wilde hij niet mee-eten… Dat is ongebruikelijk in ons dierenhuishouden. We laten het eten nooit echt lang staan en daardoor hebben alle dieren hier altijd een uitstekende eetlust. Als die ontbreekt dan is er wat aan de hand. En dat was er ook. Hij lag bij me te spinnen toen hij smakkende geluidjes ging maken en even later rende hij de kattenkamer in en ik hoorde hem spugen. Ik kon het niet vinden dus hij had het zelfs keurig in een kattenbak gedaan. Even later zag ik hem een kattenbak instappen en toen hoorde ik het al – diarree, en flink ook. Ook een totaal verkeerde kleur. Hoe komt zo’n jochie eraan en hoe kom ‘t ie er vanaf? Dat laatste bleek met de juiste spullen niet zo moeilijk. Toen ik de indruk had dat hij minder misselijk was, heb ik hem een beetje Convalescense Support laten opdrinken en heb ik hem een stukje van een pil voor maagdarmproblemen gegeven: Finidiar/Diarstop. Dit middel is echt geweldig (bijsluiter) en al gauw had hij interesse in een paar hapjes gekookte kip met witte rijst (vooral de bouillon ervan) en was er aan niets meer te zien dat hij zich even ziek had gevoeld.

Nog wat langer met zijn drietjes.

Ik vond het heel naar om Renato en Esther te vertellen dat het wegbrengen van Murphy die dag echt niet verantwoord was. Gelukkig reageerden zij heel begripvol en nu het zo goed met Murphy gaat, kunnen we voor deze week een nieuwe afspraak maken. Naar de oorzaak van Murphy’s diarreeaanval kan ik slechts gissen. Mogelijk heeft hij stiekem zijn ontwormingspilletje dinsdag bijna twee weken geleden uitgespuugd. Afgelopen vrijdag speelde ik nog met de gedachte om het stel nog een extra keer te ontwormen maar ik vond de tussentijd toen te kort. Morgen, vier dagen later, is het perfect. Tinka woog vanmorgen 1660 gram, Oliver 1894 en Murphy 1921 gram. Zijn gewicht heeft er niet echt onder geleden maar ik denk dat Baldr nu toch wel de kampioen op dit gebied is.


Jim en Morrison. De nieuwe hondenvriendjes van Baldr. Met zulke lieve wolbaaltjes kan hij zich uitleven. En in de spiegel zien we ook nog een stukje Ninon 😉

3 thoughts on “En toen waren er nog maar drie

  1. Hij voelt zich behoorlijk thuis inmiddels. Reageert al vrij goed op zijn naam en is zoals een kitten hoort te zijn. Hij heeft het concentratievermogen van een garnaal, alles is leuk, en  ineens stort hij neer om ff een tukkie te doen. Hij krijgt het nu al voor elkaar om tikkertje/verstoppertje met Hannibal te spelen. Een herrie dat dat is, een geroets over de trap, overloop weer keihard de trap af en met “gierende banden” door het gat in de muur weer de huiskamer in te slippen. Vanmorgen kwam hij op bed gesprongen met een speelgoedmuisje, ik gooide die automatisch de overloop op, mijn eerste abessijn Balthazar apporteerde muisjes als de beste en wat schetste mijn verbazing, Baldr doet dat fus ook. Ik dacht dat het de eerste keer toeval was maar nee, heb een keer of 8 het muisje weggegooid en iedere keer legde hij het muisje keurig naast me neer en stond in de starthouding om weer weg te sprinten. Ik ben maar gestopt, teveel is ook nog niet goed, vooral omdat hij steeds fanatieker lijkt te worden in alles mbt spelen. Het kan hem niet gek genoeg zijn.

    De honden zijn niet eng meer, hij loopt eronder door als dat zo uit komt, Ding ontwijkt hij soms omdat zij iedere keer als hij in haar buurt komt ze hem begint te wassen en van die kirrende geluidjes maakt… daar heeft hij niet iedere keer zin in want het is veel leuker om met muisjes in de weer te zijn of om je grote “broer” Hannibal tot spelen over te halen. Het is een lief en grappig manneke. Wij zijn heel blij met hem!

  2. Hoi Ninon, dankjewel voor je enige bericht. Baldr is dus een groot feest. Wij waren al zo trots op hem, zagen het ook helemaal zitten dat hij bij jullie de dierlijke gelederen zou gaan versterken en dat hij het zo snel al zo goed doet, is heerlijk om te weten. Dat apporteren is een familietrekje. Opa Bashiir is er zo fanatiek in dat de anderen nauwelijks kans krijgen. Hij doet het vooral met verenstokjes en die brengt hij het liefst vanaf buiten door de luikjes weer terug naar binnen. Heb je een leuke foto van Hannibal voor ons en met zijn stamboomnaam? Dan zet ik hem er ook bij. Ik vind trouwens dat Jim en Morrison er ook bij horen. Hun lieve uitstraling maakt ook dat hij het al aandurft om onder ze door te lopen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *