Hoe het zo gekomen is…

Hoe het zo gekomen is…

In 1981 werd ik getroffen door het onvergetelijke lieve gezichtje van een Somali in een tijdschrift. De foto was in zwart-wit, maar de expressie van dit katje was zodanig charmant dat dit beeld in mijn geheugen gegrift bleef staan. Aangezien Huibert ook van katten houdt, kon, ondanks de wachtlijsten bij de zeer weinige fokkers toen, en dankzij de ‘voorkeursbehandeling’ omdat wij een veilige buitenren voor onze katten hadden, Shirezah medio 1982 al bij ons komen wonen. Het duurde niet lang om tot deze conclusie te komen: deze dieren zijn nog liever dan ze er uit zien!

Tijdens een volgend bezoekje aan de cattery waar Shirezah vandaan kwam, viel Huiberts oog op een majestueus binnen schrijdende zilverabessijnse kater. Zo’n prachtig dier hadden we nog nooit gezien en de beslissing dat wij graag ooit ook zo’n dier wilden hebben, was gauw genomen. Toen we ook nog gestimuleerd werden om zelf eens een nestje te fokken omdat wij aan Shirezah een interessant poesje daarvoor hadden, kwam van het een het ander. Een nestje kittens te mogen grootbrengen waar prima tehuizen voor te vinden zou zijn, is een groot voorrecht en na ampele overwegingen (o.a. mijn zorgen over het toen ook al bestaande huiskattenoverschot met de ‘s zomers immer overvolle asiels) werd kennel & cattery Silfescian een feit.

De naam Silfescian is een anagram van canis, latijns voor hond, en felis, dito voor kat en omdat de c van het woord canis komt, wordt die als een k uitgesproken. Het eerste nestje kittens werd in 1983 geboren. De kennelnaam zal waarschijnlijk nooit in gebruik worden genomen. Iedere keer vonden we het teefje niet optimaal geschikt om mee te fokken of zaten de omstandigheden niet mee maar onze kuvaszreu Dimbo (1979 – 1993) heeft wel voor prachtige nakomelingen gezorgd.

Ik ben ooit op de Somali gevallen vanwege dat lieve gezichtje en die prachtige gestreepte pluimstaart, Huibert viel op de zilverabessijn vanwege de elegante uitstraling, samengevoegd bleek het mogelijk met dieren uit deze families de zilversomali te creëren en nu zoveel jaren later hebben wij het voorrecht om ons huiselijk leven te delen met drie zwartzilveren, een sorrelzilver, een sorrel en twee wildkleur Somali’s in de leeftijd van nul tot tien jaar.

Wij hebben in de loop der jaren meerdere Hongaarse honden gehad. In 1980 kwam de berghondreu Dimbo in ons leven. Na zijn overlijden in 1993 konden we het even niet aan om weer een witte in ons leven te nemen maar in 1999 wilden wij er weer een en is zijn opvolgster, de Kuvasteef Eesz, bij ons komen wonen. Zij heeft ook een respectabele leeftijd behaald. Zij is in 2015 overleden. In een boekje over de honden van Hongarije zagen we eens een foto van een Pumi en wij vielen enorm op dat wakkere bekkie. Onze eerste Pumidame was Orsi die 14,5 jaar oud is geworden. Daarna kwam Pici in ons leven die net als Eesz ruim 16 jaar oud is geworden. Op de foto hiernaast stoeit onze derde Pumi, de inmiddels bijna zes jaar oude Polly, met Fancy, het laatste dochtertje van Anches en Jack.

We zijn ontzettend trots op onze huidige dieren, hun voorouders en nakomelingen en hun inmiddels overleden voorouders. Over hen wordt natuurlijk ook op deze site geschreven. In het hoofdstuk ‘In de loop der jaren’ onder ‘Onze Dieren’ staat iets over het eerste begin tot ca. 1984. Het is heel pijnlijk om te ervaren dat veel van de dieren die medio de jaren negentig onze huisdieren waren inmiddels zijn overleden en te weten dat de dieren die nu met ons leven ook maar voor een beperkte periode van ons leven ons vergezellen. Onderaan deze pagina’s vindt u de linken waar de pagina’s van de sinds het bestaan van deze site overleden dieren achter zitten.

Hiernaast een foto van de vijf zonen van onze Zagato in cattery Amici di Lugino van Marga Wal. De moeder is Rosabella en de foto is van Leslie Wal.

In 2010 heeft Imre van Eijl hier een fotosessie gehouden o.a. om foto’s te krijgen voor een kalender van Over Dieren voor 2012 dus het was wel even wachten op de plaatsing. Maar dat was wel de moeite waard. Zowel op de kittenkalender als die met de volwassen katten erop schitterden onze katten. Van Tresca en haar kittens tot Jack met die van hem en Shabanou. Waar we niet op hoefden te wachten zijn deze foto’s als voorproefje. De foto hiernaast is van onze Polly, genomen op 5 september 2010 en n.a.v. deze foto kwam de afspraak voor de kattenfoto’s tot stand.

Ik ben heel erg blij met deze foto’s. De allereerst keer dat er hier door een professionele fotograaf foto’s zijn gemaakt, kon ik mijn geluk niet op met die prachtige foto’s. Deze meneer kwam als kittenkoper over de vloer. Dus vooral vaak voor de koffie en knuffelen uitnodigen 😉 Daarna kwam Wick Natzeil hier een keer foto’s maken. Ook voor een kalender maar de meeste foto’s zijn toen in agenda’s beland. Prachtige foto’s en al die stapels o.a. in de V&D maakten dat ik bijna naast mijn schoenen van trots liep. De bovenste foto rechts op deze pagina is er eentje van Wick Natzeil en het fotomodel is onze Murray die geboren was in 1993. Daarna zijn er ook foto’s door Esther Verhoef van onze dieren gemaakt: Pici voor de Pumi, het Hongaarse werkhondje, zo jammer dat zij nu net niet de typische Pumi-oortjes heeft, in de Grote hondenencyclopedie. Meerdere van onze katten staan in haar Grote Kattenencyclopedie. En dan nu deze twee prachtige foto’s van Imre onder dit stukje. Vader Jack met zoonlief Beerke en moeder Tresca met haar twee wildkleurtjes.


Stinken!
In een eerdere blog schreef ik al dat ik vond dat de vacht van Umione niet optimaal was en haar eetlust bleek ook nog eens wisselend. Daarom heb ik haar maar een keer extra ontwormd. In tegenstelling met het
Groetjes uit de rimboe
Zondag 11 september 2016 was er een kattenshow in de Margriethal in Schiedam. Niet echt mijn ding, veels te druk en als ik daar dan toch rondloop zie ik enkel heel veel katten die toch ook liever
Filmsterren
Het gaat erg goed met Shers kittens. Nicky is samen met haar iets oudere halfzus Tinka bij Victor, Indy dolt met Pip bij Ellen en Arthur is goede maatjes met Borre bij Marcel en Marije. Ons blijvertje, Umione,
Eenzame Mynie
Polly is weer kapmonstertje af. De andere medicijnen (Cortavance huidspray van Virbac en de pillenkuur Apoquel) sloegen enorm goed aan. Ze heeft totaal geen jeuk meer en de huid is helemaal rustig. Morgen
Weer een kapmonster
Deze keer is het de arme Polly. Pinkstermaandag heeft ze waarschijnlijk een insectenbeet opgelopen. We liepen met haar over de Grote Markt toen ze opeens reageerde alsof ze door een vlo werd gebeten.
Weer eentje minder...
Onze Elfie heeft hectische weken achter de rug. Eerst heeft ons ontzettend voorbeeldige patiëntje een week lang met een kap moeten rondlopen en toen het de goede kant leek op te gaan met de wond
De gekapte kat
Eind vorige week kreeg ik al de indruk dat er iets met Elfie was. Ze maakte een wat verdrietige indruk en toen ik haar zondagavond in mijn armen had, gromde ze zelfs... Dat is echt niet des Elfies en ik