Aan het einde van de vorige blog schreef ik dat vandaag Sheralyn in de hoofdrol zou zijn. Dát is ze nu: ze is vandaag bij de dierenarts voor een behandeling aan haar gebitje. Normaal maak ik me over operatieve ingrepen niet zo druk als ik nu wel doe: ik ben ouderwets bloednerveus. Dan is afleiding het beste. Ik heb een mooie foto van haar uitgezocht die deze blog mag gaan sieren.
Een uur geleden had ik al naar de kliniek gebeld om te vragen hoe het met haar ging maar toen moest het nog gebeuren… Het duurt dus nog wel even. Zucht. Mogelijk komt de stress door de laatste operatieve ingreep.
Die was eind juli bij haar moeder Sher. Zij zat ‘s middags al weer fris en vrolijk op de bank alsof er niets gebeurd was maar een aantal dagen later ging het helemaal mis met haar. Eerst dag in, dag uit alles uitspugen, na een paar dagen wilde ze absoluut niet meer eten en daarna kreeg ze er een fikse diarree overheen. Gelukkig is dat allemaal goed gekomen maar wat waren we bang. Echte levensbedreigende complicaties zijn zeldzaam bij deze ingreep maar het kan wel. Maar als je het gebit niet laat behandelen, kan je hetzelfde type complicatie krijgen: acuut nierfalen. Dan raak je je dier heel snel kwijt. Chronisch nierfalen lijkt hetzelfde maar met wat geluk en de in mijn ogen juiste voeding (wél vlees!) kan je nog heel ver komen. In de afgelopen vijftig jaren dat wij katten hebben, zijn we maar heel weinig dieren daaraan verloren. Meestal verloren we vooral de poezen aan uitgezaaide mamatumoren en de katers eigenlijk ook aan kanker. In mijn vorige stuk hield ik een lofzang op de Suprelorin. Het middel waarvan ik zo hoop dat dit voor heel veel minder slachtoffers van mamatumoren zal zorgen.
Maar nu eerst graag het verlossende telefoontje van de kliniek dat alles met Sheralyn goed is gegaan en dat ze al vief om zich heen zit te kijken. Ze heeft een extra dekentje van me meegekregen. Daar wil ze vast graag onder wegkruipen net zoals ze op shows ook wel doet.
Jippie! Ik weet nu dat alles goed is gegaan. Er is helaas wel één kiesje gesneuveld – dat versterkt wel mijn band met haar want ik mis er ook een – maar alles is verder goed gegaan en we mogen haar om kwart voor drie gaan halen. Én ze heeft nu haar dekentje om eventueel onder weg te kunnen kruipen.
Maar het liefst zit ze bij mij. Te spinnen en te praten. Dat zijn haar specialiteiten. ‘Meisje-altijd-spinnen’ is haar bijnaam. Ieder beetje aandacht is aan haar welbesteed. Dat zij in november een keer als enige kat mee was naar een show heeft haar echt goed gedaan.
Sheralyn is alweer een paar uur thuis. Ze ligt prinsesheerlijk in een mandje pal voor een infraroodpaneeltje. Ik kon haar nog niet overhalen om een hapje te eten. Dat hoeft ook helemaal niet: na een narcose is het last hebben van misselijkheid vrij normaal. De vis (koolvisfilet en zalm) staat al op en dat krijgen ze straks. De herintroductie verliep ook heel soepel. Moeder Sher liep meteen naar haar toe en ging haar kopje wassen. Opa Bashiir had meer interesse in het bord met wat lekkers dat ik er als afleiding had neergezet.
Sheralyn is niet voor het warmtepaneeltje weg te slaan. Ze is wel wat opgeschoven in het mandje. Heel verstandig van haar. Infrarood warmte is heel intens.
Cadeautjes
Om in decembersferen te blijven: we werden van de week blij gemaakt met schattige foto’s van onze lieve Polly. Die foto’s stonden nog steeds op het telefoontje van Joke. Zij had ze in coronatijd toen we op afstand van elkaar op een terrasje zaten, gemaakt. We kennen elkaar van gezicht en naam omdat we wijkgenoten zijn én graag bij Ibrahim komen eten. Maar zonder telefoonnummer of e-mail vallen foto’s niet makkelijk te delen. Maar sinds deze week dus wel. Dat Polly geweldig is, weten we. Extra leuke bijkomstigheid is dat ze zo schattig is en dat anderen haar ook leuk vinden.
We zijn zo dankbaar dat haar lijfje op leeftijd zich zo super houdt. Ze is wel heel geleidelijk aan wat slanker geworden. Dat is een goede zaak voor haar gewrichten en mogelijk een compliment voor mijn voederkunsten maar het kan ook alleen door veroudering komen. Iedere keer wanneer we voor iets, vaccinatie of zoals vandaag een gebitsbehandeling van een van de andere dieren bij de dierenarts komen, hobbelt Polly voor de gezelligheid mee én ze mag ze even op de weegschaal: vandaag ruim 13,5 kilo. Dat is een perfect gewicht voor een hondje van haar grootte. Polly geef ik vaak een beetje groente en andere koolhydraten zoals rijst en brood door haar vlees. Ze is daar niet altijd even enthousiast over is maar over het algemeen gaat er toch graag in.
Fancy Free
We kregen nog meer cadeau. Ook van Rolien en Robert maar dit was niet vanwege een leuke reden. Hun lieve Fancy is overleden en zij was hun laatste feline huisgenootje. De vriezer lag nog vol met overheerlijke Bibi in de meest interessante smaken zoals parelhoen. En dat kregen wij dus cadeau! Ze laten zich dit (we geven het alleen als ontbijt) heel goed smaken. ‘s Avonds krijgen ze wat anders zoals hart, kip en vis.
De extra variatie (nu dus Bibi, Carnibest en BarfMenu) op KVV-gebied (= Kant & Klaar gemalen, compleet en ingevroren Vleesvoeding) lijkt een positief effect te hebben op de eetlusten hier. Shabanou moeten we vanwege haar oude dag (18,5 jaar) extra in de gaten houden en we zijn heel tevreden over haar eetlust. Een goed ontbijt voorkomt mogelijk misselijkheid.
Fancy heeft een fantastisch leven bij Rolien en Robert gehad. Ik zie haar nog als klein kitten in de klimboom tijdens de kennismaking met de megagrote maar super lieve Maine Coonkater Seven. Het leek heel eng maar die kennismaking verliep uitstekend. Ik vond het vreemd dat ik niet meer jeugdfoto’s in het archief van deze website kon vinden. Wat bleek? Toen ik in 2017 met deze website begon, hebben Victor en ik heel veel pagina’s van de eerste website overgezet naar deze maar we waren bij het jaar 2010 blijven steken. Willem van Belle en Crook heeft gelukkig ooit een kopie van de eerste website gemaakt en ik heb dus die foto’s! Die kopie van Willem koester ik want de oorspronkelijke website bestaat niet meer. Fancy was niet van het F-nest van 2010, zij wás het F-nest en had dus een eigen nesttopic op die website.
De foto’s: Fancy veilig tussen de pootjes van moeder Anches. Helaas liep Anches tijdens onbewaakte ogenblikken en dus vooral ‘s nachts vaak met haar te slepen. Op de tweede foto lag ze lekker warm in een mandje tussen twee warmteplaatjes (verwarmen met de magnetron). Computeren leerde ze ook al snel. De bewuste foto van de kennismaking met de grote Seven en als laatste foto: mini-katje Fancy Free tussen haar drie grote vrienden.
Fancy bleek helemaal niet onder de indruk van de grote Seven waar zij wel tien keer in paste. Tenslotte was ze hier gewend aan Eesz, een grote berghond, en de twee Pumi’s Pici en en Polly. Polly was toen nog een pup waar ze zelfs mee stoeide. Het duurde alleen wel een aantal weken tot ze sterk genoeg was voor het betere stoeiwerk. Ze was een eenlingetje en die kittens ontberen vaak de gebruikelijke moederzorg. Anches was een perfecte moeder voor haar eerdere nesten maar bij een eenling ontbreekt vaak het nestgevoel voor een poes. Omdat het ook nog winter was, viel het niet mee om Fancy warm te houden.
Op YouTube staan meerdere videootjes van haar stoeipartijen met haar ouders. Wat had die kleine meid een energie! 11-02-11 Father – daughter fighting ;-).AVI
Wat is er veel van Fancy gehouden!
5 december
Dit is sowieso al een speciale datum: Sinterklaas! Ik neem het Sinterklaasjournaal op om het op de tijdstippen die me beter uitkomen te kunnen bekijken. Als kind was de hoofdpiet gespeeld door Piet Römer mijn absolute held. Geen probleem zo groot of hij zorgde er wel voor dat het goedkwam. De tijden zijn veranderd: de huidige hoofdpiet heeft te maken met doodsbedreigingen. Wat is er misgegaan in Nederland?
Om deze 5 december helemaal gedenkwaardig te maken, leverde de gisteren geopereerde Sheralyn nog een bijdrage. Na het ontbijt bleek ze spoorloos. Voor mijn gevoel heb ik een uur naar haar gezocht terwijl allerlei rampscenario’s door mijn hoofd gingen. Het is wel eens gebeurd dat iemand zijn dier dood in een hoekje of kattenbak had gevonden… Opeens was ze er gewoon weer. Maar waar ze, vast heel diep in slaap, was? Geen idee. Haar medicijnen gingen er makkelijk in. De antibiotica is maar één pil per dag en de pijnbestrijding hoeft ook maar eenmaal daags.
Op de foto hiernaast: Sher en Sheralyn saampjes in de showsturdi tijdens de laatste show. Met de oplaadbare verlichting (Ikea) in de sturdi kunnen de bezoekers de dieren beter zien (als Sheralyn geen verstoppertje onder een kleedje speelt).
Op 5 december gedenken we altijd onze dierbare Rita. Zij was ons eerste hondje. Dat zij overleed aan de gevolgen van suikerziekte, vooral als gevolg van het hondenvoer waarvan ik dacht dat dat juist goed voor haar was, wringt nog steeds bij me. Dankzij het voedingsvoorschrift van de fokster van onze volgende hond Dimbo, zijn we onze dieren vers vlees gaan voeren.
Vandaag is het ook 17! geleden dat ik een ernstig hartinfarct kreeg. Ik had geen idee dat ik voor die kramp een arts moest inschakelen. Die kramp had ik al zo vaak gehad en die duurde altijd maar twintig minuten. Gewoon blijven staan of een bankje zoeken, het gebeurde nooit wanneer ik rustig zat, en dan kon ik weer verder. Alleen die laatste kramp ging niet over en duurde de hele nacht. De volgende dag kon er alleen maar vastgesteld worden dat het hartweefsel was afgestorven. Die arts dacht dus dat het plaatsen van een stent zinloos was omdat het plaatsen van een stent binnen zes uur moet worden gedaan. Om op de leeftijd van 54 jaar te horen te krijgen dat je levensverwachting nog hooguit een paar maanden zou zijn, was heftig. Maar wat zat men ernaast. Gisteren sprak ik de cardioloog nog die toen alle registers heeft opengetrokken om verbetering van mijn hartfunctie te zoeken. En dat is hem gelukt! Na drie maanden werd er wél een stent geplaatst, werd de bloedsomloop hersteld en het slapend hartweefsel achter het afgestorven deel gereactiveerd. Ik kon al heel snel daarna weer 100 meter lopen! Ik sportte eerder al vrij veel en de jaren daarna ook maar nadat ik daarmee gestopt was, ben ik helaas twaalf kilo aangekomen. Heel slecht voor mijn conditie! Mogelijk kom ik in aanmerking voor een studie om het effect te beoordelen van de inzet van eetlustremmende injecties (soortgelijk als Ozempic). Ik krijg dan óf het echte middel óf een placebo. Ik hoop alleen dat haaruitval niet een van de bijwerkingen is. Daar had ik extreem veel last van bij een vorige studie waar ik aan meewerkte. Met mijn haar is het nooit meer goed gekomen.
13 december
De laatste keer dat ik op de website stukjes plaatste, verliep alles zoals het hoort. Daarom keek ik raar op toen vandaag bleek dat ik niet meer verder kon. Wat ik ook probeerde. Heel frustrerend. Ik zat al klaar om dan maar met Facebook verder te gaan want ik wilde toch ‘mijn ei kwijt’. Via de blok-editor laat geen enkel document zich bewerken, laat staan dat ik aan een nieuwe kan beginnen maar via het dashboard kon ik wel naar de oude manier van bewerken. Dan zijn er minder mogelijkheden met de lay-out maar er valt te communiceren! De lay-out is hilarisch behelpen.
Dat wás dus want de geweldige Jan-Willem heeft het probleem voor me opgelost. De oorzaak zat niet eens in een of andere plugin van deze site. Daar had webmaster Victor juist een bezem doorgehaald waardoor ik eindelijk de menubalk met de pagina’s kon aanpassen. Twee keer jippie!
Giulia en Puccini naar Noorwegen
Zelden zijn mens en dier zo goed voorbereid op reis gegaan. De voorbereidingen zijn eigenlijk hier al begonnen. Naast de meest optimale socialisering kregen ze als extraatje training in het dragen van tuigjes voor het zo veilig mogelijk reizen. Ik begrijp die mensen niet die het normaal vinden om het een loslopende kat in de auto te rijden. Een aanrijding hoeft jouw verkeersfout niet te zijn. Nico en Myra nemen geen risico en hebben alles goed overdacht met als gevolg dat de lange reis naar Noorwegen geen straf voor mens en dier was. Ze waren zorgvuldig getraind met transportmanden en autoritjes. Puccini vond dat allemaal best maar Giulia vond dat ze commentaar moest leveren. Dat doet haar tante Sheralyn ook vaak. Alleen die maakt niet zulke lange ritten waarbij ze in slaap valt en dat deed Giulia uiteindelijk wel. Ooit zal dit toch gaan bewerkstelligen dat ze het reizen minder vocaal zal gaan begeleiden. Maar echt bang was het stel absoluut niet. We kregen gelukkig allemaal enthousiaste berichten over Giulia en Puccini samen met hun baasjes op reis.
Met autoritjes, reismanden en tuigjes waren ze inmiddels behoorlijk vertrouwd. Puccini was heel braaf tijdens het eerste deel van de reis naar Jutland maar Giulia heeft haar behoefte tot communiceren lang volgehouden maar uiteindelijk viel zij ook in slaap. In het hotel ging het perfect en op de boot leverde het een superfoto van Giulia op. Natuurlijk moest zij ook door de patrijspoort kijken maar voor zover bekend heeft zij geen walvis gespot. Thuis in Noorwegen spotte Puccini een heuse vos. Gezien het fanatiek zwiepen van zijn staart zag hij hem echt niet voor voor familie aan. Somali’s worden vaak vergeleken met vosjes vanwege hun kleur en staart.
14 december
Omdat het probleem met de menubalken is verholpen, heb ik nu de pagina van de G- en H-nestjes kunnen plaatsen onder ‘Eerdere nestjes’. Heel fijn. Dit is zoveel duidelijker voor de bezoekers. Als je eenmaal ontdekt hebt wat voor een bijzonder charmante persoonlijkheden Somalietjes hebben die vanaf dag één alle zorg en liefde hebben gekregen dan wil je niet anders meer. Maar het vinden van deze diertjes is echt een groot probleem. Er worden er maar weinig geboren en vaak zijn die vooraf al gereserveerd. Als alles goed gaat, zijn er nu drie Somalinestjes onderweg. Zelfs ‘onze’ Felicia bij Guido en Iryna in België zou een nestje kunnen gaan krijgen. Voor zowel de poes als de jonge kater was dit een nieuwe ervaring en het is afwachten of het gelukt is.
Het vuurwerkverbod
Nog meer goed nieuws. Er komt nu echt een vuurwerkverbod. Dit jaar zullen alle ‘vuurwerk %$#@’ natuurlijk absoluut losgaan waardoor de ellende voor (huis-)dieren en vooral hulpverleners als ambulancepersoneel, brandweer en politie extreem groot zal zijn maar volgend jaar moet het dan een keer klaar zijn. Hé, dat gaat miljoenen aan euro’s en heel veel stikstof etc. schelen. Dat kan de regering dat geld in de zorg steken en is er stikstofruimte om huizen te bouwen 🙂
Hier hadden we de laatste jaren geen echte problemen door het vuurwerk. Shabanou vindt het geen feest maar houdt zich kranig. Polly was de enige die er wel onder leed. In de loop van november begon de ellende. Zelfs de geur maakte haar al angstig maar sinds ze behoorlijk doof is geworden, is de angst weg. Fantastisch! Is dat doof zijn toch nog ergens goed voor. Vanwege haar leeftijd krijgt ze nu meer korte wandelingetjes in de buurt. Wandelen langs de Parklaan raad ik iedereen af: ik zie nog die k^%$# die heel dapper vanuit een voorbijrijdende auto vuurwerk naar voetgangers liefst met een hond durfden te gooien en die *&^% van hetzelfde soort die ooit een gillende keukenmeid tussen de poten van onze Dimbo gooiden. Dimbo was groot en stoer maar vanaf die dag was hij angstig voor vuurwerk. Wat voor een soort mens moet je zijn wanneer je er voor kiest om dieren te treiteren.
Onze beestjes liggen deze winter weer te genieten voor de infraroodplaatjes. Deze warmte is zoveel aangenamer en beter voor het klimaat dan warmte door middel van gas. Al hebben we wel een noodkacheltje op gas aangeschaft. Als onderdeel van het noodpakket – ik heb naar het Sinterklaasjournaal gekeken 😉 Het is ook de bedoeling dat hij als terraskacheltje voor warmte en gezelligheid zorgt op de buurtsnertkerstavond. Dat houtvuurtje onder de heksenketel met snert zal een van de laatste gaan worden. Daarvoor vinden we dan ook wel een alternatief.
Terwijl er aan mijn pc gesleuteld werd, kwam er een e-mail van Felikat binnen en ik zag in het voorbijgaan het woord Gefeliciteerd… Zo leuk. Sher blijkt de titel National Winner 2025 te hebben behaald. Ik had daar totaal geen aandacht aan geschonken. Ik vond het veel te leuk dat ze kans had om als eerste kat binnen Felikat de titel Distinquished Senior Winner te behalen. En dan nu ook nog de NW-titel. Haar grootmoeder Tresca was de eerse Somalipoes die deze titel ooit behaalde en dat in een jaar dat ze ook nog een nestje had grootgebracht. Onze Sher heet dus nu NW25 Pr./IC Silfescian Sher Shirezah DSW. Omdat ik gisteren vanwege het maken van een backup niet iets op deze site mocht zetten, heb ik het opscheppen over Sher op Facebook gedaan.
23 december
Noodsituatie
Dit was de maand van de noodpakketten. Zelfs in het Sinterklaasjournaal was dit hét onderwerp. Ondertussen heeft Nederland het boekje met aanwijzingen ontvangen. Wij ook alleen heb ik geen idee waar het is gebleven en ik had hem nog niet eens doorgebladerd. (Gevonden!) Als aanvulling voor alles wat we al in huis hebben voor een noodsituatie hebben we onlangs een gaskacheltje aangeschaft en omdat het ook bruikbaar is als terrasverwarming, mag hij morgenavond, kerstavond, voor het eerst dienstdoen tijdens onze snertavond.
Buurman Peter heeft onze partytent in zijn opslag en brengt hem morgen. Die tent en de verwarming hebben we wel nodig want het is buiten best koud (we zijn ook niets meer gewend). Ik maakte me zorgen over de montage van de trekhaak aan zijn auto maar dat bleek een misverstand. Die is niet nodig voor het vervoer van de tent. Anders was dit een klassiek kerstavonddrama geworden. Een van mijn dierbaarste herinneringen is die dat mijn vader voorlas uit het boekje ‘Voetstapjes in de sneeuw’ van W.G. van der Hulst dat ik als kerstcadeau van de van de zondagschool had gekregen.
De Kerstsnertavond van de Bloemertstraat
Vandaag ben ik begonnen met het maken van de erwtensoep en net nadat de groentes waren toegevoegd zei de kookplaat: “Doe het zelf maar!” Wat een timing. Gek genoeg ging die gedachte vlak ervoor nog door me heen. Ik had dat moeten afkloppen. Na een hele reeks herstarts deed de plaat het nog niet. Niet echt vreemd want dit is al de vierde inductieplaat in tien jaar tijd. Morgen maar uitzoeken hoe het zit met garantie en vervanging. De soep was nu belangrijker. Toevallig weet ik dat buurvrouw Tineke ook een inductieplaat heeft en ik was al heel opgelucht met haar instemming dat ik morgen verder kon met de soep in haar keuken. Blijkt dit niet nodig: in Huiberts ‘magazijn’ bleek een draagbare een-pits inductieplaat te zijn en die doet het fantastisch. Omdat er veel soep nodig is voor de straatsnertbijeenkomst gingen de pannen om de beurt op de plaat en de boel is nu gaar. Weer een noodsituatie goed afgelopen. Ik vraag me af of zo’n ding dat heel veel stroom gebruikt ook bruikbaar is bij stroomuitval wanneer wij een thuisbatterij zouden hebben. Voor nu hebben we voldoende kampeerspullen om met gas iets te kunnen koken.
Linksboven onze kaart met Rudi’s Charlie en onze LeeLoo. Daaronder de foto van Marjo van haar Tamaran en Snuffel. Helaas zijn beide katers inmiddels, gelukkig op een acceptabele leeftijd, overleden. Rechts Victors verrukkelijke Tinka. Het was tragisch voor hem dat hij haar moest herplaatsen maar met Tinka gaat het erg goed en zij maakt de hele familie van Huiberts zusje Nelleke extra gelukkig. Dan de geweldige foto van Richard met links Boudica, de dochter van Sheralyn en zijn Gio. Ankylie van Cor en Jolanda en een plaagfotootje vanwege alle kapot gevallen kerstdecoraties.
Ik wilde graag de kerstkaarten met Silfescians hier plaatsen maar dat lukte me niet. Ik kon de ideale plugin daarvoor niet meer vinden. Voor de kerst had ik deze met een andere plugin hierboven, uit het noodpakket :-), geplaatst. Maar nu staan ze er zoals ik dat wilde. De geliefde plugin heette ‘De getegelde galerij’ en die vond ik altijd via de zoekopdracht Afbeeldingen. De geweldig Victor heeft het raadsel voor me opgelost: na het terugzetten van een back-up was er iets veranderd en staan sommigen items in het Engels. Mijn favoriete speelgoedje heet nu Tiled Gallery.
AI
Over favoriete speelgoedjes gesproken: AI is heel eng. Als je je alleen maar realiseert hoe waarheden volledig verdraaid kunnen worden, de algoritmes mensen aanzetten tot het geloof in complottheorieën en extremisme etc. maar het heeft ook zijn leuke kanten. Het is alleen heel erg jammer van de energie en het water. (Maar we zijn al sinds Poetin bezig met extra zuinig zijn met gas etc. dus een beetje voor de leuk moet kunnen).
ChatCPT is heel bruikbaar als handleiding voor probleemoplossingen. Ook voor lay-outprobleempjes. Ooit had ik van Victor iets geleerd maar daarna had ik die functie een tijdlang niet gebruikt. Toen had ik geen idee meer hoe dat moest. Nu dus weer wel.
AI/kunstmatige intelligentie vermag niet alles. Maar kijk eens hierboven: Huibert en Suzan in de bocht 🙂 Daaronder een super kitscherig kersttafereeltje: de eerste brandende open haard in huize Silfescian! We hadden ooit een prachtige maar voordat hij aangesloten werd, las ik – medio begin jaren tachtig! – dat houtstook een zeer ongunstig effect op het milieu en klimaat had. Toen werd dat nog zure regen genoemd. Vooral in de industrie is er toen veel aangepast waardoor dit probleem veranderde. Wat bleef is het teveel aan fijnstof en stikstof.
De vaas met de Amaryllisbol en lichtjes is van buurvrouw Ank, het schaaltje met o.a. een hyacinth van buurvrouw Tineke en het kerststalletje, ook de eerste ooit hier, met kerstengel is van Temu.
De nieuwjaarskaart met Polly en LeeLoo in het fotoblokje hierboven heeft AI keurig voor me gemaakt maar die met het gezinnetje Sher, Bodiir en LeeLoo wilde maar niet lukken. In de prompt (=instructie) heb ik bij herhaling geschreven dat er niets aan de katjes veranderd mocht worden. Van Bodiirs prachtige gezichtje bleef AI een gewoon tabbykopje maken. Uiteindelijk heb ik de oude vertrouwde Paint van stal gehaald. Is het toch nog goed gekomen.