V-nest alweer twee weken oud

V-nest alweer twee weken oud

Vandaag zijn Elfies kittens, het V-nest, al weer twee weken oud. Moeder en kinderen doen het fantastisch. De kittens groeien als kool en mama Elfie is erg tevreden en gelukkig. Ondanks de omstandigheden. Kort voor de bevalling heeft ze meerdere ernstige aanvaringen met Bashiir en Sher gehad. Zodanig dat ik haar apart van de andere katten houd. Dit is voor ons allemaal een ongebruikelijke situatie. Ze zijn hier gewend dat de andere katten ook op kraambezoek komen. Daarbij denk ik dat moederpoezen instinctief niet op dezelfde etage waar hun nest is naar de kattenbak willen. Die vrijheid heeft onze lieve meid nu dus helaas niet. Ik houd haar (grote kattenbak) extra schoon en Elfie zelf doet er ook alles aan om geen luchtjes te verspreiden: alles wordt uiterst grondig begraven.

Het poesje op 11 maart. Haar oogjes waren nog dicht. De naam Vittoria lijkt me ook wel leuk voor haar.
Zijn oogjes gingen eerder open. Hij zou dan Vittorio kunnen gaan heten.

Ik ben zo vaak mogelijk bij haar en de kittens. Voor de gezelligheid voor Elfie en de socialisatie van de kittens. Het is een kleine moeite om de laptop of mijn spelletje (HayDay) mee naar boven te nemen. Elfie komt dan vaak als vanouds op haar plekje rechts naast me spinnend liggen. Het grote voordeel van een kleiner nestje is dat je heel makkelijk de twee kleintjes op schoot kan nemen. Elfie vond het in het begin niet echt dolletjes en probeerde er eentje terug te brengen naar de kraammand. Moeders wil is wet dus dan zet ik ze terug. Nu heeft ze er veel meer vrede mee. Wie weet lukt het me eerdaags dat de kittens bij haar mogen drinken wanneer ze bij me ligt. Dat lijkt me zo gezellig!

Het lukte niet om ze gelijktijdig de gewenste kant op te laten kijken. We blijven gewoon oefenen! Ze reageren al wel op geluidjes. Wel zo leuk voor Elfie want zij houdt hele gesprekken met ze en een piepje terug is dan wel zo gezellig voor haar.
Het poesje vandaag: 257 gram. Haar geboortegewicht was 86 gram dus ze is keurig op schema. (86 + 174= 250). Zij begint al positief op mij te reageren. Ik verwacht dat zij eerdaags uit zichzelf op mijn hand stapt. Dan kan mijn hart weer een sprongetje maken.
Het katertje vandaag: 291 gram. Zijn geboortegewicht was 96 gram dus hij hoeft zich nergens voor te schamen. (96 + 192= 288). Wanneer ik hem oppak, piept hij meestal. Of het onwennigheid of enthousiasme is, weet ik nog niet. Daar moet ik nog een paar knuffelsessies tegenaan gooien 😉

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De eerste dagen nam Huibert op huishoudelijk gebied de honneurs waar maar dat hoeft niet meer. Maar hij heeft zoveel plezier in het kokkerellen gekregen dat er weer iets heel lekkers op tafel verscheen: ratatouille. Ik had er al eens een fotootje van gezien en wat Huibert fabriceerde leek er erg goed op. En lekker dat het was. Qua ingrediënten geheel in de stijl van Pioppi (zie de vorige blog). Wat helemaal niet in die filosofie paste, is zijn eerste taart: ontzettend lekker maar zo groot en machtig dat wij die, letterlijk, links en rechts uitgedeeld hebben. Tijdens het maken van deze blog geniet ik van hapjes taart en slokjes amaretto (dat zit ook in de taart). In plaats van de lunch. Als compensatie maak ik vanavond van de restjes groente van de ratatouille en wat er nog meer in de koelkast is te vinden een groentegerecht.

De ratatouille was verrukkelijk, zeker voor herhaling vatbaar.Het recept hadden we van Angela gekregen,

 

Huiberts eerste taart. Een volgende keer kan er minder suiker in. Dan is hij vast nog lekkerder en een tikje meer in de stijl van Pioppi. Suiker en likeur past namelijk niet in een koolhydraat-arm dieet maar echte pure chocolade en noten wel. Maar goed dat wij niet zo streng in de leer zijn 😉

 

 

 

 

 

Tijdens de werkzaamheden in de keuken hield Sher hoopvol toezicht. Maar toen er nooit vlees of room bij kwam, droop ze uiteindelijk af. Het eten voor de katten ben ik ook wat aan het veranderen; minder koolhydraten maar wel voor de darmfunctie voldoende zemelen door af en toe wat psylliumvezels door hun vlees te mengen. Ik ben niet ontevreden over hun eetlust en de resultaten.

 

 

Wanneer komt het vlees en/of de room nou, lijkt Sher te vragen.

Onze dieren zijn gewend dat ik bijna altijd thuis ben. Deze foto heeft Huibert gemaakt toen ik net lekker was gaan zitten en de katten zich al meldden voor hun knuffel. Ik was namelijk wel een heel uur weggeweest… Jack komt gewoonlijk als eerste bij me op schoot en mocht daar al een ander zijn, dan stapt hij er gewoon bij. Shabanou en Maverick zijn wat bescheidener maar zorgen ook dat ze wel aan hun trekken komen.

Zo jammer dat Jack net niet even naar het ‘vogeltje’ keek. Zoals Maverick naar me kijkt! Dat doet hij altijd. Echt ontroerend: wij houden echt bijzonder veel van elkaar. De houding van Shabanou is karakteristiek voor haar: ze staat klaar om me een kopje met haar voorhoofd te geven.

Deze oude foto heb ik van mijn oude website weten te plukken. Dat ging niet makkelijk maar wanneer iets linksom niet lukt, kan het misschien rechtsom. Via kopiëren naar Word lukte het uiteindelijk.

Dzjeedie met haar drie dochtertjes in 2004: Kala Kalindi, Indira en Ana.

Hoog tijd om een eind aan deze blog te breien. Ik ben de heatpads/warmtekussens van Snuggle Safe in de magnetron aan het verwarmen zodat de kittens weer een comfortabel nachtje tegemoet kunnen gaan. Deze dingen blijven ca. acht uur warmte afgeven. Verticaal in de dubbele wand van de kraammand zijn ze ideaal; horizontaal zodat een dier erop kan gaan liggen zijn ze echter levensgevaarlijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *